something els

Water last. Ik zit op een eiland, omringd door water. Het is een tropisch eiland, hevige regenbuien brengen zo nu en dan ook heel veel water. Vorige week heb ik nog 15 liter water opgedweild omdat dit door de kieren van de schuifpui naar binnen was gelopen. Je zou dus zeggen, water zat. Toch hebben we sinds gisteren geen water uit de kraan. Ons water komt uit een wel. De pomp zal wel kapot zijn, de landlord is al op de hoogte en ons rest slechts acceptatie en geduld. Dussss niet wassen, maar ook geen toiletbezoek. Bubba's is aan de overkant van de straat en gelukkig kunnen we daar terecht voor sanitaire voorzieningen. Vanmorgen word ik wakker en ik maak meteen een fout. Ik kijk eerst op m'n telefoon en dat doe ik te lang, want ik ben weer aan de wordfeud. Tijdens het neerleggen van een topscore realiseer ik me ineens dat ik in de problemen zit. Ik voel namelijk aandrang. En als ik aandrang voel, is het serieus, heel serieus. En omdat ik thuis niet kan, moet ...

In the HUB, het sportcafé van Thong Sala, zitten we met een klein gezelschap klaar om live de bokswedstrijd op de Thaise TV te volgen. In Krabi gaat Iris, een 22 jarige mooie blonde Hollandse meid uit het Amsterdamse bos, het gevecht aan met een Thaise dame. Ze wordt de Dutch Destroyer genoemd en is beresterk. Ons gezelschap bestaat uit een jonge Iraanse vrouw, die opgroeide in London en haar succesvolle carrière als zakenvrouw opgaf om te kunnen reizen, een digital nomad uit Israel, een director uit Canada, Robin, de Kuuk en ik. Mensen die elkaar hebben ontmoet via Bubba's Coffe Bar op Koh Phangan. Een groot verschil in leeftijd en achtergrond, maar allemaal supporten we de Dutch Destroyer. En we delen de liefde voor het eiland.  Daar waar zoveel verschillende mensen met verschillende nationaliteiten goed samenleven en ervaringen en verhalen delen. Na de gebruikelijke ceremonie voorafgaand aan elke Mua Thai wedstrijd, barst de strijd los Bij haar eerste...

Dat ik nooit fiets, is bij mijn vrienden wel bekend. Mijn lichaam heeft er een soort natuurlijke weerstand tegen. Als ondermaatse middelbare scholier fietste ik elke dag 18 km heen  en 18 km terug, tussen thuis en school. De loodzware soms scheefzakkende  kunstlederen boekentas op de bagagedrager. Wat was ik blij toen ik 16 werd en een brommertje kreeg. Later toen ik hele kuddes grijzende echtparen in matchende outfits over de dijk voorbij zag leuteren, wist ik het zeker...ik fiets nooit meer. Daarom verslik ik me in mijn koffie als een goede vriend voorstelt om een fietstoertje op Koh Phangan te doen. Nee, natuurlijk niet, is mijn eerste reactie. Maar hij kijkt beteuterd en legt uit dat het maar een heel klein eindje fietsen is en dat het vooral sightseeing is en dat er comfortzadels op de fietsen zitten en dat er een bezemwagen met regenjasjes en insectenspray en zonnebrandcreme en fruit en water meegaat. Ik heb een zwak moment, ik stem toe, ik heb meteen spijt. M...

Vandaag vroeg opgestaan, we hebben een mission to accomplish. Met de boot naar Samui voor ons Thaise rijbewijs. We hebben al een internationaal rijbewijs dus we hoeven alleen "even" om te wisselen. Gisteren eerst naar de dokter om de noodzakelijke gezondheidsverklaring te halen. In het hospital meten lieftallige zusters de hartslag en bloeddruk. Dan even persoonlijk naar de dokter... De dokter: "well, how do you feel today?" Ik: "very good dokter." Oké, 250 baht afrekenen en binnen 10 minuten sta ik gezondverklaard weer buiten. Alle overige benodigde documenten gekopieerd en zo goed voorbereid als maar kan, gaan we op pad. Bij het department of transport worden we eerst niet geholpen omdat we te laat zijn. Hoe kan dat nou?????? Wie kijken waarschijnlijk erg beteuterd en doen precies zielig genoeg want opeens roept er een dame vanachter een ander loket....kom maar op...gelukkig... Uitvoerig bedanken we de reddende engel....

Rustig zitten...... Daar ga ik dan. Met een kussen in de hand stap ik vastberaden op mijn flipflops richting de zee. Speurend naar de te omzeilen hondendrollen en groene slangen in het hoge gras. Veilig bereik ik het strand, het is eb en de zon schijnt. De omstandigheden zijn ideaal want het is vroeg en erg rustig. Ik zoek naar een plekje tussen wat aangespoeld koraal, een plastic tasje (straks meenemen, het kan maar opgeruimd zijn) en een dotje onbestemde materie, wemelend van kleine beestjes. Ja. daar is een goeie plek. Eerbiedig leg ik het kussen neer en ik zijg neder. Zo, ik zit. Het moet er maar 'ns van komen. Ik pak mn mobiele telefoon en zoek de app op. Op aanraden van mijn Iraanse vriendin gedownload. Zij is, net als ik, nogal praktisch ingesteld, maar zegt dat ik het in ieder geval moet proberen. En omdat ik dat ook vind, en omdat ik het steeds maar heb uitgesteld, ben ik nu al zeer tevreden over mezelf, want ik zit hier toch maar, op mijn kussen in he...

Op thailandblog zie ik 26 juni deze kop: Nederlandse vrouw (26) dood na sprong uit parkeergarage hotel in Chiang Mai Waaatttt??  Schuldbewust van mijn sensatielust, lees ik snel het verhaal. De berichtgeving roept veel vragen op en hierdoor denk ik aan die avond dat Hook een mysterieus verhaal vertelde. Hook is een Fransman en hij heeft een nogal avontuurlijk leven geleid voordat hij 10 jaar geleden als barman tot rust kwam op een resort op Koh Phangan. Daar serveert hij traag zijn cocktails en ice cold Singha in de door termieten aangevreten beachbar. Meestal zegt hij niet veel, hij luistert liever naar zijn muziek en de klanten die op wiebelende barkrukken aan de ongemakkelijke, te hoge toog hangen.  Hij vertelt in het Engels met dat typisch Franse accent, één van zijn verhalen uit de tijd dat hij samen met een vriend in een ouwe Peugeot vanuit Frankrijk naar Afrika reed. Natuurlijk strandden ze in de woestijn en slechts door hulp van de nomaden leeft hij nog. Zo ...

Ik wilde eigenlijk vertellen over: De Kukels en hun ontmoeting met de King Cobra in Thailand. Maar nou lees ik net het verhaal van De Thai en de Python en dan valt ons avontuur helemaal in het niet. Bij ons vloeit er geen bloed als de Kuuk en ik samen op de scooter vanaf een steil bergpad naar beneden rijden en ineens letterlijk oog in oog komen te staan met een grote levensgevaarlijke King Cobra.  We zien regelmatig slangen op Koh Phangan, meestal kijken we ze op de rug omdat ze ervandoor gaan, of ze liggen platgereden op de weg. Dit reusachtige exemplaar staat in de aanvalspositie, opgeheven van de grond en kijkt ons recht in de ogen. Omdraaien en op de vlucht slaan was het beste geweest. Maarrrrr dat is geen optie, het pad is veel te steil. De kuuk twijfelt niet, geeft gas en daar gaan we...op hoop van zegen. Net doen of we dit monster niet zien en vooral er niet aan denken dat we vlak langs zijn giftige bek rijden. Natuurlijk gebeurt er nix, geen slangenb...

Filosofie van het warme strand Eindelijk is het klaar, het schelpengordijn.  Honderden of misschien wel duizenden schelpen heb ik opgeraapt.  Hele mooie, hele lelijke, groot, klein, kapotte of hele gave, glanzende en doffe schelpen.... Urenlang langs het strand en over de pier gelopen, met scherpe blik het (kiezel) strand afspeurend naar schelpen.  De buit wordt verzameld in een plastic tas, waarvan het handvat aan het eind van de missie, aardig in m'n vingers snijdt. Dan op de scooter naar huis om ze te wassen, dan boort de Kuuk er een gaatje in en rijg ik ze aan een visdraad. Als er genoeg slierten zijn, worden ze om een bamboe latje geknoopt en opgehangen.  Een prachtig schelpengordijn is het resultaat. Tijdens die urenlange schelpenverzamelwandeling langs het strand, kreeg ik zowaar een filosofisch hoogtepunt. Ik bedenk dat het leven eigenlijk net is als een schelpengordijn. De kansen in het leven zijn als...

Het is zaterdag avond en de hoogste tijd voor een avondje uit.  Of ik mee ga naar Eden?? Natuurlijk ga ik mee naar Eden, ik ga overal mee naar toe. Over Eden heb ik al veel verhalen gehoord, het moet er erg speciaal zijn, een hip feest op een mooie plek, goede muziek, met heel aparte mensen die wel van een speciale trip houden. Nou houd ik ook wel van een avontuur, dus dit tripje sla ik niet over! Het ligt wel aan de andere kant van het eiland en je kunt er alleen per boot naar toe, of met een jeep, maar dat schijnt nogal een verschrikkelijke tocht te zijn. Nou ben ik geen liefhebber van een boot, maar vanuit mijn bungalow kan ik zien dat de zee er vanavond rustig bij ligt. Een boottochtje bij maanlicht naar Eden, ik stap graag in! Eerst moeten we met de songtaw (taxi) naar Haadrin, daar moeten we een boot regelen die ons naar Haad Yuan brengt, waar het feest is. De songtaw brengt ons veilig al slingerend en klimmend en dalend over de steile heuvels naar Haad ...

Ik twijfel nu toch echt wel of ik er goed aan gedaan heb... Hier lig ik dan, tot aan m'n nek in het zand. Het is heet, heel heet en ik heb jeuk aan mn neus. Als het nou maar de moeite waard is... maar dat weet ik nu nog niet.....de tijd zal het leren... Slechts in uitzonderlijke gevallen vraag ik advies aan een dokter. Maar mijn tot enorme proporties opgezwollen voeten vertellen me dat het tijd is voor een doktersbezoek. Somi stelt voor om naar een goede apotheker te gaan die acupunctuur "erbij" zou doen. Prima plan, dus wij op stap. Naar de apotheker, een jonge man met vriendelijke ogen die door een vettig brilletje blij de wereld inkijkt. Daar komen we erachter dat hij dus geen acupunctuur doet, maar hij is naast apotheker ook chiropractor. Natuurlijk wil hij best even een blik werpen op mijn strakgespannen voetjes en zijn advies volgt meteen; ik moet direct naar Poo, de herbal massagesalon een eindje verderop in de straat. Ok, ik ga meteen. Poo wordt gerund door Wi, di...

Beerpong is hot, en het wordt hier in de hostels vaak gespeeld. We rijden er langs en kijken ernaar. Het spel speelt zich af aan een lange smalle tafel. Voor de spelers staan een aantal plastic glazen met bier opgesteld. De pingpongbal moet aan de overkant van de tafel bij de tegenpartij in een glas bier gegooid worden. Als er gescoord wordt moet de tegenpartij het glas leegdrinken. Diegene die het eerst alle glazen van de tegenstander heeft weggespeeld is de winnaar.   Nou ben ik al helemaal geen spelletjes mens en als ik ooit gestrikt word om te spelen draagt een totaal gebrek aan fanatisme van mijn kant nou niet bepaald bij aan het spelplezier. Omdat bij beerpong lauw bier gedronken wordt uit een glas waar een rondslingerend pingpongballetje samen met een duizendtal bacterieen in zit, is het helemaal niets voor mij. Nou hoef ik me daar niet schuldig over te voelen want ik zie geen enkele beerponger boven de dertig jaar. Ons Roosje daarentegen heeft tijdens haar verblijf op Koh P...

Stel je voor dat je om half vier smiddags bij de basisschool staat te wachten om je kind op te halen. Het schoolplein staat vol scooters, eigenlijk motoren want deze machines zijn 100 cc of meer. Stel je voor dat iets voor half vier de politie aankomt rijden, strak in t pak, helmpje op, want dat is uiteraard verplicht. Dan is het half vier, de school gaat uit. Kinderen stappen alleen, of met zn tweeen of met z'n drien of met z'n vieren op de motorbike en scheuren staande en/of zittend zonder helm het schoolplein af.  Schijnbaar zonder te letten op het andere verkeer op de drukke weg. Gelukkig gaat alles goed, mede dankzij de politieagent die driftig gebarend het verkeer staat te regelen zodat alle kinderen veilig (..) het schoolplein kunnen verlaten.

Eindelijk is het dan zover, na een enerverende verbouwing met bouwvakkers die "morgen" komen, nieuwe koelkasten die lekken, door transport vernielde vitrines, kapotte keukenmachines, servies dat met plank en al van de muur kwam, is op 18 december 2015 de coffee bar geopend. Vol goede moed beginnen Robin en Somi samen met hun keukenpersoneel uit Myanmar en de Thaise diva-ober. Een paar dagen later, is de diva-ober spoorloos, maar er zijn ook al vaste klanten en er zijn ook al  heel veel complimentjes geincasseerd. De koffie wordt geprezen, het gezonde eten wordt met smaak verorberd en de inrichting wordt bewonderd. De routine moet nog komen, maar iedereen doet zo ontzettend z'n best. Er wordt hard gewerkt, van 's morgens 7 tot 's avonds 6 uur is Bubba's geopend. En hoe leuk is het als: Je staff uit Myanmar, Naing, eropuit gestuurd wordt om bloemen te kopen om gerechten te decoreren, en dan trots met een echte bloemkool terug komt. Er een groot aantal kleine fle...

Het feestje bij Robin was een succes en de dag erna doen we het rustig aan. Somi, de vriendin van Robin, is niet fit en ligt op bed, ze heeft ook erg hard gewerkt de laatste dagen. Wij zijn ook niet fit, maar niet vanwege te hard werken. We doen het hoognodige en hangen verder bij de zee. Robin werkt, maar heeft het tempo aangepast. Zo gaat de donderdag voorbij. Vrijdagmorgen  word ik al vroeg door Robin gebeld. Of ik snel naar Bubba's kan gaan.  De koffie machine zal die ochtend geleverd worden.  Als ik vraag waar hij dan nu is.......zegt hij:"In het ziekenhuis met Somi, ze is heel erg ziek".....Wat?? In de nacht na het feestje is ze eigenlijk al ziek geworden en de volgende dag op bed werd het steeds erger. Ze wordt steeds zieker en Robin is erg ongerust. Vanmorgen in alle vroegte samen op de scooter naar het Government hospital en daar wordt ze nu getest op Dengue. Dat zou kunnen verklaren waarom ze zich zo heel erg ziek voelt met hoge koorts en spierpijn. Meestal ...

        Ik zit op mn  balkonnetje met waterig zonnetje, een mist van verbrande cocosnoten drijft door de palmbomen, fluitende vogels, een auto in de verte, een scooter die een berg oprijdt en een haan die kraait. Het is nu nog geen 7 uur 's morgens, het eiland wordt langzaam wakker. Het is een bijzondere dag 25 november 2015. Het is full moon en Loy Kratong en Robin is jarig! Zondag, 25-11-1990 werd Robin geboren, een onverwachte gebeurtenis want hij werd 5 weken te vroeg achterstevoren gelanceerd. Maar we hebben het beiden overleefd. Nu, 25 jaar later, zijn we hier op Koh Phangan om zijn verjaardag te vieren. Hij is aardig opgedroogd, heeft de liefde van zijn leven gevonden en weet ook wat hij wil worden. Hij gaat een coffee cafe openen op Koh Phangan, goede koffie met een gezond ontbijt in een modern cafe, waar jazz en loungemuziek de sfeer bepalen. Een hip café, waar smiddags zijn home made gingerbeer of zijn infused rum genoten kan worden in een laid back at...

Van onze misdaadverslaggeefster Petra R de Vries, ter plaatse op Koh Phangan. Vandaag wil ik verslag doen van een, op zijn zachts gezegd, opmerkelijke gebeurtenis. Een 26 jarige jonge vrouw; S.K. te K.P.heeft gisteren in mijn aanwezigheid een klein plastic zakje gevonden in haar handtasje. Het zakje was haar totaal onbekend en ze had uiteraard geen flauw idee hoe het in haar handtasje terechtgekomen was. Na bestudering concludeerde zij dat het pure chocolade zou kunnen zijn die in Amsterdam bij een kopje koffie geserveerd wordt. Deze conclusie werd getrokken nadat zij het opschrift op het zakje had ontdekt: amsterdam coffee. Later toen haar vriend, de 24 jarige R.V te K.P., thuis kwam en zij hem met het zakje met inhoud confronteerde, en hij uitriep :" Hééééé, dat is van mij!!!", ontstond het sterke vermoeden dat hij de rechtmatige eigenaar van het zakje was. Hij verklaarde meteen en met luide stem niet te weten hoe het in haar handtasje terecht was gekomen. Eigenaardig, niet...