something els

En dan dit... Ik ga een verhaal vertellen van een vos. En het is ook verteld door een Vos. Niet een vos maar een Vos, eentje van het menselijke soort. En nou is het wel zo dat een verhaal, verteld door een Vos niet perse helemaal hoeft te kloppen, en dan druk ik me nogal voorzichtig uit... Degene die bekend zijn met de Vossen, hoef ik niets uit te leggen. De rest moet er het zijne maar van denken.  Dit verhaal was zo sterk, dat ik er geen zak van geloofde. Maar mijne Vos hield stug vol en zei de pure waarheid te vertellen. Oke oke. Ik beloof te luisteren en Vos begint te vertellen. Over hoe het gaat als een vos last heeft van vlooien. De vos is slim, dat blijkt maar weer. Als een vos last heeft van vlooien, pakt hij een bosje hooi in zijn bek. Dan looptie achterstevoren het water in. Zijn haren gaan dan door de druk omhoog en de vlooien, ook slim, willen niet verzuipen en slaan op de vlucht. En lopen dat ze doen. En dan komen ze op diejen vos zijn kop. En dan gaat de vos even k...

Lieve vrienden, Gisteren hier gearriveerd. In onze bungalow, 3 meter vanaf de zee. De zee die je op je terrasje kan ruiken en voelen. Een goddelijke plek vlakbij het prachtige Sritanu Beach op ons geliefde Thaise eiland: Koh Phangan; hier wil je nooit meer weg.... Nadat we de spullen uitgepakt hadden, ging de Kuuk ( mijn man) ff een rondje scooteren. Ik ging douchen en HELLLLUUUUPPP, ineens racet er een gigaspin door de badkamer. Een met lange poten en angstaanjagend groot, niet harig maar helaas wel supersnel, dus ik had het niet meer. Ik vlucht naar buiten en schreeuw om hulp. De resortmanager komt aangerend, en als ik m vertel wat er rondrent in onze badkamer, kijkt hij mij meewarig aan en ik zie m denken( o,o, wat een muts). Plichtsgetrouw loopt hij terug naar zijn huis om antispinnenverdelgingsmaterieel te halen. Het duurt niet lang voordat hij terugkomt. Maar waar komt hij nou toch mee aanzetten! Oh, nee, die lul heeft een veger en blik gehaald! Daar gaat die spin nooit op bli...

Nix lekkerder dan in tropische temperaturen in een shirtje achterop de motor te stappen en je mee te laten nemen voor een rondje dijk. Al honderden keren gedaan, maar het blijft lekker. Op mijn ouwe Honda VT, die inmiddels de belastingvrije leeftijd heeft bereikt, maar hij doet t nog goed, af en toe een flinke knal uit de bijna doorgeroeste uitlaat. Dan geniet ik net een beetje meer. Het lijkt nog maar kort geleden dat we deze motor nieuw kochten.  Toch zijn er inmiddels al vele veilige (en minder veilige) kilometers gereden. Soms zat ik er alleen op, soms samen; man en vrouw. Soms met z' n drieen; man, vrouw, kind tussenin. Soms met z' n vieren; man, vrouw,  kind op de tank, baby op mijn buik in de draagzak. Soms een rondje dijk, maar ook, toen er nog geen kinderen waren, naar Griekenland of Portugal, Frankrijk en zelfs Turkije, ik krijg spontaan een zere reet als ik er nog aan denk.  Oeps er wordt gas gegeven, goed vasthouden. Nog een paar bochtjes, we zi...

Ik schrijf dit verhaal voor de tweede keer. Gisteren begon ik met het verhaal terwijl ik op het strand van Baan Tai in Koh Phangan zat, waar de bastonen over het strand kwamen aanrollen. Over een paar dagen is het weer Full Moon en het eiland stroomt vol met jonge mensen van over de hele wereld die hier de beroemde Full Moon party willen ervaren. Veel muziek, dans, vuur, buckets, hormonen en andere zaken, zorgen ervoor dat dit mooie eiland bij veel mensen uitsluitend bekend staat als een partyeiland. Natuurlijk heeft Koh Phangan veel meer te bieden, dat weet ik allang. Al jaren scooteren wij met veel plezier over dirtroads en uitgestorven betonbanen onder de palmbomen naar prachtige baaien en verstopte strandjes. Gisteren hoorde ik dit verhaal van een thaise vrouw, die een resort runt en goed Engels spreekt. We raakten in gesprek over Than Sadet, een moeilijk te bereiken idyllisch strand aan de oostkust, omringd door regenwoud en jungle. Haar neef van 75 jaar oud, ging met twee kin...

Lieve collega's, Wil je voor as maandag een snipperdag noteren voor mij? Ik kan n.l. onmogelijk naar mijn werk komen en het erge is..'t is gewoon mijn eigen stomme schuld. Ik had natuurlijk beter moeten weten, maar ik ben gewoon veel te impulsief geweest. Of het aan de storm lag of wat dan ook, het maakt niet uit. Is nu nix meer aan te doen. Maar ik liep lekker stevig te wandelen, alleen en in gedachten. En echt lekker doorstappen dus. En toen zag ik het in de verte al aankomen. Een heel eind voor me schuifelt zo'n ouwe taart met een klein hondje voor me. Nou ben ik een enorme dierenvriend, maar je kent ze wel. Die kleine zeer irritante keffertjes, bijna altijd en overal wit, behalve bij bek en poeperd. Op die plekken is door de jaren heen een licht of donkerbruin gebied ontstaan. Hoe ouder Het hondje hoe donkerder die plek dus. Verder kijken ze gemeen en bijten doen ze ook gerust. Of dit hondje gemeen keek, kon ik natuurlijk niet zien, ik keek recht in het bruin-gele achte...

Hij rijdt al een half uur in de auto met zijn favoriete muziek snoeihard aan. Volume knop maximaal! Als de muziek stopt, hoort hij een soort geklapper. Geen idee wat dat zou kunnen zijn. Het is van belang dat hij onopvallend aan het verkeer deelneemt, want na een zware avond in de kroeg is het niet handig om op enige wijze de aandacht van bv de politie op je te vestigen. Het geklapper houdt aan. Zou hij een lekke band hebben of hangt er iets los? En hoe lang is dit al aan de gang? Hij rijdt al ruim een half uur met de muziek keihard aan, en pas nu, nu de muziek is gestopt, kan hij het geluid van buiten, binnen ook horen. Nu stoppen is geen optie, hij scheurt keihard over de snelweg en heeft zojuist nog een paar autos ingehaald. Zometeen van de snelweg af en even om de auto lopen. Even later stapt hij uit en inspecteert de auto. Met de banden is niets mis, maar wat is dat nou?? Uit de achterklep hangt een snoer. Dat is het snoer van de stofzuiger die hij een half uur geleden een beetje...

We rijden vanuit het zuiden van Costa Rica in onze jeep richting het noorden. Op zoek naar een mooie strandbestemming om alle ontberingen van de afgelopen dagen te verwerken en om uit te rusten. Met de natte was die ligt te meuren achter in de auto, kiezen we voor de Interamerican, de Costaricaanse snelweg. Misse boel. De weg is tweebaans, kronkelt omhoog door mistige heuvels en schiet niet op. Het ziet er koud uit, mensen lopen met dikke jassen aan en warme mutsen op. We passeren heel toepasselijk een bergdorp genaamd Siberie. Het zicht wordt steeds minder, lange slierten nevel hangen in de bomen. Een surrealistisch, spookachtig beeld dat we nog nooit eerder gezien hebben. Dan rijden we achter een zware, oude en vooral langzame truck, die vreselijk stinkt. Zwarte blaak lijkt direct onze jeep binnen te komen. Het zicht is 20 cm dus inhalen kan niet. Vlak voordat we het bewustzijn verliezen vanwege acute vergassing, geeft mijn man een hoop gas en haalt in. Met dichtgeknepen ogen rijden ...

Godzijdank zijn al die koppijn veroorzakende dagen weer voorbij. Jammer dat ik nu helemaal niet meer in mijn spijkerbroek pas en dat ook de kleurende dagcreme de sporen van de afgelopen periode er niet ondergesmeerd krijgt. Maar we leven nog en dat kan niet iedereen zeggen. Een nieuw jaar met nieuwe plannen, voornemens die heb ik niet, komt toch niks van terecht.De eerste belastingaangifte is alweer de deur uit en de kerstboom staat braaf buiten met retefoute gekleurde lichtjes te stralen, alhoewel. De lampjes zijn zo klein dat je ze met een zaklamp moet zoeken. De soep is bijna klaar ik ga maar weer ns eten.

Het moet niet gekker worden. Vandaag krijg ik de door mijn dochter geschreven collumn onder ogen. --------- Wordfeudverslaving wordt te gek. Wordfeud, het nieuwe populaire spelletje voor op je telefoon. Wereldwijd zo populair dat, wanneer je niet weet wat wordfeud is, je gelijk een "loser" bent. Wordfeud is erg populair onder de jongeren, die lopen tenslotte rond met de nieuwste telefoons, maar ook bij de volwassenen wordt wordfeud een steeds grotere verslaving. Zo zit mijn moeder vanaf het moment dat ze thuis komt uit haar werk de rest van de dag en avond te wordfeuden. De rest van het huishouden wordt aan de kant geschoven voor haar nieuwe verslaving. Dat ze speelt op mijn I-pad, die nu dus niet meer van mij is. Uit ergernis vertrek ik naar mijn vriend en wat ik daar aantref, daar is mijn moeder niks bij. Op de bank zitten zijn zus, vader, moeder en hijzelf het spelletje wordfeud te spelen. Zijn moeder heeft speciaal voor de nieuwe verslaving een I-phone gekocht zodat...

Hij zat daar moe en der dagen zat. En zei dat hij wat te vertellen had. Over zijn tragische bestaan. Hij was een oude bidsprinkhaan. Een dier dat onvermijdelijk het leven laat, tijdens de liefdesdaad. Toch zal hij haar vol passie bestijgen. Terwijl hij weet het pas klaar te krijgen. Als zij gretig zijn kop afbijt. En hij eindigt als haar avondmaaltijd. Zijn vrienden gaven hun leven. Om dit bizarre hoogtepunt te beleven. Hij heeft zijn kop erbij kunnen houden. Door zich zijn leven lang te onthouden. Maar nu realiseert hij zich met spijt. Dat hij in zijn goede tijd. Zijn beurt niet had moeten overslaan. Maar beter eens flink van bil was gegaan .

Ik kijk uit het raam en de schrik slaat me om het hart. Dit kan niet waar zijn. Dit mag niet waar zijn. Zojuist zag ik hem bij ons huis weglopen. Wie weet hoelang hij al heeft staan gluren. Maar ik heb genoeg gezien. Ik sta te trillen op mijn benen, de haren in mijn nek staan overeind en de adrenaline giert door mijn lichaam. Ik voel oerkrachten in mijn binnenste. Zojuist zag ik zonder enige twijfel een loverboy. Groot, dik, de manier van bewegen, de verdorven blik in zijn ogen. Vastberaden haar de vernieling in te helpen. En dan die kleur….donker en glanzend als ebbenhout. Ik realiseer me meteen wat ik moet doen. Over mijn lijk dat ze aan mijn oogappel komen, ze is nog veel te jong. Liefdevol kijk ik naar haar, wat ligt ze toch heerlijk relaxt op onze bank. Totaal onbewust van haar aantrekkingskracht. Of vergis ik me? Misschien ligt ze er toch wel een beetje uitdagend bij? En die geraffineerde blik in haar ogen heb ik nog niet eerder gezien. Zou ze weten dat hij in de ...

We zitten in een knetterend onweer. Net sloeg vlakbij de bliksem in met een enorme flits en een hele grote donderslag. Het regent dat het giet. Het borreluurtje begint zo, maar we moeten eerst wachten tot de ergste bui voorbij is. We hebben het dus overleefd, we zaten wel tot onze nek onder de blubber en we waren zo bezweet dat er werkelijk geen droge draad meer aan ons lijf te vinden was. Onze redding was de generator, die in deze uithoek voor stroom zorgt. Die ging dus aan en dat   maakt dan een behoorlijk lawaai. Gelukkig voor ons, want met de zintuigen op scherp zijn we in de richting van die generator gaan lopen en zo uit de jungle ontsnapt. Met een rood hoofd en blubber all over heb ik mijn beklag gedaan bij de manager, die ons zo onverantwoord op pad heeft laten gaan met een papiertje. Hij kijkt nog niet eens op van zijn krantje en zegt: “You’v survived” en legt ons uit, dat als we niet terug waren gekomen, ze ons wel hadden gezocht, omdat het zo gevaarlijk is in het donker…...

Daar zit ik dan, midden in de jungle en de weg kwijt. Das niet zo erg, als mijn kinderen er maar niet bij waren.  Maar mijn twee tieners kijken me met holle, oververmoeide ogen aan, kletsnat van zweet en regen en de blubber tot ver boven de knieën. Zo ploeteren we al een uur door de jungle eerst opgetogen en vol verwachting, inmiddels de uitputting nabij. Gelukkig is mijn man erbij, maar die kijkt al net zo benauwd als ik. Hoe heeft dit kunnen gebeuren. The Big Tree, de grootste boom in dit regenwoud, was ons doel en stond keurig aangekruist op onze routebeschrijving van papier. Helaas is het papier er niet meer, het blijkt, net als het pad ineens verdwenen. Het papier had geplastificeerd moeten zijn, want in tropisch regenwoud is het ook als het niet regent erg vochtig. Helaas regende het wel, dus het papier waarop we steeds hebben gekeken werd door het vocht steeds minder leesbaar, totdat het uiteindelijk gewoon is verdwenen. Natuurlijk zijn we erg flink en de kinderen ook, maar ...

Costa Rica. Naast me staat een half flesje bier, what else…. Buiten regent het dat het giet en daar lig ik dan. In een houten hutje, neergezet tussen de kanalen van Tortuguero(vol met grote krokodillen) en de Caribische zee, (ook vol maar dan met haaien.) In gezelschap van man, kinderen en een paar steekmuggen. Oh wat is het leven toch goed. Via Madrid en Miami en San Jose zijn we hier terechtgekomen. Het vliegveld van Miami is een belevenis op zich, zo groot en Amerikaans. Na een vlucht van 10 uur herken ik mijn man niet meer, hij wordt door nicotinegebrek een compleet ander wezen. Hij moet en zal een peuk hebben, dus wordt de rest van de familie in een of andere skytrain geluld en met onbekende bestemming sjezen we weg van waar we net nog waren. Het valt mee, we stappen uit en staan ineens buiten in een warm en klam Miami, vol met grote vriendelijke negers die heel veel breed lachen. In de pizzahut scoren we vette hap en een halve liter cola, kleiner hebben ze niet hier. I...

Overgangoverschrijdende handelingen zoals hoepelen zijn hard nodig in het kader van niet boven de 70, en dan heb ik het niet over de leeftijd.. En hoepelen is goed te doen, als je de relaxte versie hebt, en die heb ik. Hoe groter en hoe zwaarder hoe makkelijker ( bij hoepels dus) 10 minuten per dag en een wespentaille is on his way. Vol overgave sta ik als een hysterische lantaarnpaal mijn overdadig gevulde lichaam te work-outen. Net voordat mijn avondeten via de ingang erweer uit wil, besluit ik te stoppen. Morgen nog maar eens proberen zonder gevulde maag. Jammer dat ik na een dag of drie compleet zonder hoepeldrang kom te zitten godzijdank, de zon schijnt! Snel in de ruggelingsestand op het strandbedje, dat houd ik met gemak een stuk langer vol dan 10 minuten.